मीन राशीतील राहू

मीन ही गुरूची द्विस्वभाव जल राशी आहे. मीनेतील राहू परंपरेत पलीकडच्या गोष्टीची, सौंदर्याची किंवा सुटकेची ओढ म्हणून वाचला जातो: आध्यात्मिक साधना, संगीत, चित्रपट, कविता, उपचार, सेवाकार्य, दूरची ठिकाणे आणि एकांतवास. आधुनिक वाचन जिवंत कल्पनाशक्ती, वातावरण आणि इतरांच्या मनःस्थितीबद्दल संवेदनशीलता, आणि गूढ किंवा परदेशी गोष्टींचे आकर्षण यांचे वर्णन करते. राशी स्वामी गुरूची स्थिती हे कसे चालेल ते बऱ्याच अंशी ठरवते: बलवान गुरू या ओढीला अर्थ आणि शिस्तीची चौकट देतो; दुर्बल किंवा पीडित गुरू ती अधिक विखुरलेली ठेवतो.

याच स्थितीची कमी स्थिर बाजू म्हणजे आदर्श आणि वास्तव यांतला गोंधळ, पलायनाकडे ओढ, आणि प्रभावी माणसे किंवा उद्दिष्टांसोबत वाहून जाण्याची शक्यता. नक्षत्रे हे विषय वेगळे करतात. गुरूच्या पूर्वा भाद्रपदाचा शेवटचा चरण तीव्रता आणि त्याग आणतो. शनीचे उत्तरा भाद्रपदा हे खोल, स्थिर पाणी; इथला राहू हळूहळू मिळवलेल्या आणि शांतपणे जपलेल्या शहाणपणाची इच्छा म्हणून वाचला जातो. बुधाचे रेवती, सर्वात शेवटचे नक्षत्र, सौम्य मार्गदर्शन, प्रवास आणि एखादा टप्पा सुखरूप पूर्ण होण्याशी जोडलेले आहे.

दुसऱ्या टोकाला कन्येतील केतू व्यवस्था, पद्धत आणि विश्लेषणाची उपजत क्षमता म्हणून वाचला जातो, जिला माणूस हलक्यात घेऊ शकतो किंवा कोरडी मानू शकतो. हा अक्ष अनेकदा वर्गीकरण आणि दुरुस्तीकडून विश्वास आणि सोडून देण्याकडे जाण्याचा म्हणून सांगितला जातो. बलाबद्दल आचार्यांमध्ये मतभेद आहेत; प्रचलित पद्धती मीनेत राहूला विशेष स्थान देत नाहीत, जरी काही आधुनिक लेखक मीनेचे काही स्वामित्व केतूला देतात, ज्यामुळे इथे राहू आपल्या जोडीदाराच्या राशीत बसतो.

मीनेतील राहू म्हणजे माणूस भरकटलेला आहे, फसवला जाईल किंवा त्याचे आध्यात्मिक आयुष्य ठरलेले आहे असे नाही, आणि तो परदेशात स्थायिक होणे, खर्च किंवा आरोग्याच्या कोणत्याही विषयाचे भाकीत करत नाही. एकांत आणि मुक्तीचे विषय हे मीन राशीचे पारंपरिक अर्थ आहेत, घडणाऱ्या घटना नव्हेत. त्याच अठरा महिन्यांत जन्मलेले सर्व जण ही स्थिती वाटून घेतात; एका पत्रिकेसाठी ती स्थान, गुरू आणि सुरू असलेल्या दशेवर अवलंबून असते.