मीन राशीतील शनी

मीन ही गुरूची द्विस्वभाव जल राशी आहे, आणि शास्त्रीय मांडणीत गुरू आणि शनी एकमेकांसाठी सम आहेत. परंपरा या स्थितीला अशी व्यक्ती मानते जी इतरांना टिकणे अवघड जाते अशा जागी संयमाने सेवा करते: रुग्णालये, आश्रम, संस्था, परदेश, वृद्धांची आणि आजाऱ्यांची काळजी. इथे शांत त्यागाची क्षमता आहे, टाळ्यांशिवाय दीर्घ कामाची, आणि ज्याची चर्चा होत नाही, जी केली जाते अशा साधनेची. शनी मीनेला उभे राहण्यासाठी जमीन देतो, आणि मीन शनीला दयाळू होण्याचे कारण.

दुसरी बाजू म्हणजे न टिकणारी रचना. ग्रंथ जबाबदाऱ्यांबद्दलच्या संदिग्धतेचे वर्णन करतात, स्पष्ट कारण नसलेल्या भीतीचे, सामना करण्याऐवजी मागे हटण्याच्या कलाचे, आणि तत्त्वात कडक पण प्रत्यक्षात विरघळणाऱ्या शिस्तीचे. मीनेतील शनीचा विलंब बहुधा करायचे काय आहे याबद्दलच्या दीर्घ अनिश्चिततेसारखा दिसतो, आणि मग कुठेतरी काम सापडते. बलवान गुरू त्यागाला हेतू आणि श्रद्धेला रूप देतो; दुर्बळ गुरू शनीला चिंताग्रस्त आणि दिशाहीन सोडतो.

स्थान विषय देते. बाराव्या स्थानात विषय एकांत, खर्च, परदेशवास आणि मुक्तीचा असतो; सहाव्या स्थानात सेवा आणि रोजच्या कामाचा; नवव्या स्थानात वारशाने नव्हे तर कष्टाने मिळालेल्या श्रद्धेचा. शनीच्या दृष्टी स्वतःपासून तिसऱ्या, सातव्या आणि दहाव्या राशीवर पडतात, इथे वृषभ, कन्या आणि धनु, आणि तिथल्या ग्रहांकडून त्याच संयमाची अपेक्षा असते.

मीनेतील शनीचा अर्थ एकाकी आयुष्य, कमकुवत प्रकृती किंवा नुकसानीत गेलेले आयुष्य असा नाही. बारावे आणि सहावे स्थान ही पत्रिकेतील स्थाने आहेत, निकाल नाहीत, आणि आरोग्याचे प्रश्न लग्न, लग्नेश, सहावे स्थान आणि दशा एकत्र वाचून समजले जातात. याचा अर्थ शिस्त नसलेली व्यक्ती असाही नाही; तीच संवेदनशीलता, सक्षम गुरू किंवा बलवान दहाव्या स्थानाकडून रूप मिळाल्यावर, स्थिर आणि करुणामय कौशल्य बनते. आणि ग्रंथ ज्या भीतीचा उल्लेख करतात ती प्रवृत्ती काळजी बनू शकते; ते चिंतेचे भाकीत नाही.