मीन राशीतील गुरू

मीन ही द्विस्वभाव जल राशी आहे आणि तिचा स्वामी खुद्द गुरू आहे, त्यामुळे राशी स्वामी मित्र की शत्रू हा प्रश्नच नाही; ग्रह स्वतःच्या घरी विसावला आहे, पण मूलत्रिकोण धनूत असल्याने ग्रंथ मीनेला स्वराशीचे बळ मानतात, सर्वात पूर्ण नव्हे. ही स्थिती भावना आणि श्रद्धेच्या वाटेने काम करणारे ज्ञान म्हणून वाचली जाते: सहज येणारी भक्ती, रुंद आणि नेहमी भेद न करणारी करुणा, शिकवण्याआधी सांत्वन देणारा सल्ला, आणि हिशेब न ठेवता देणारी उदारता. इथे शिकवणे वादापेक्षा उदाहरणाने जास्त होते, आणि वाढ बहुधा समर्पण, सेवा, चिंतन आणि आपल्या श्रद्धेच्या शांत सहवासातून येते.

या पाण्याचा दुसरा चेहराही आहे. करुणा नाही म्हणता न येण्यात बदलू शकते, श्रद्धा धूसरतेत वाहून जाऊ शकते, आणि प्रत्येक गोष्टीवर विश्वास ठेवणारा गुरू चुकीच्या माणसांच्या भुलथापांना बळी पडू शकतो. राशीचा प्रवाहीपणा गुरूचा सल्ला दयाळू पण अस्पष्ट ठेवू शकतो, आणि कठोर कडांची नावड आवश्यक निर्णय टाळू शकते. वेगळा राशी स्वामी नसल्याने गुरूसोबत बसलेले आणि त्याच्यावर दृष्टी टाकणारे ग्रह, स्थानासह, राशीच्या मृदुतेत किती बळ आहे आणि किती वाहणे हे ठरवतात.

मीनेतून गुरू पाचव्या दृष्टीने स्वतःच्या उच्च राशी कर्केला, सातव्याने कन्येला आणि नवव्याने वृश्चिकेला पाहतो, म्हणून या राशी असलेली स्थानेही त्याच्या प्रभावात येतात. नक्षत्र आपला सूर जोडते: गुरूच्या पूर्वा भाद्रपदाचा शेवटचा चरण तीव्र आणि तपस्वी आहे; शनीचे उत्तरा भाद्रपदा खोली, संयम आणि स्थिरावलेली, गंभीर श्रद्धा आणते; बुधाचे रेवती अधिक मृदू, मिळून मिसळून राहणारे आणि पोसण्या-जपण्याकडे झुकलेले आहे.

स्वराशीतला गुरू म्हणजे संतती, धन, मायाळू पती किंवा नुकसानापासून वाचलेल्या आयुष्याचे वचन नव्हे, आणि उरलेली पत्रिका जे दाखवते ते तो रद्द करत नाही. स्वराशीची प्रतिष्ठा एका ग्रहाची जागा सांगते; लग्न, चंद्र, दशांचा क्रम आणि बाकीचे ग्रह आपापल्या अवस्थेत राहतात. हाच गुरू सहाव्या, आठव्या किंवा बाराव्या स्थानात असू शकतो, वक्री किंवा अस्त असू शकतो, किंवा सुरू असलेली दशा तपासत असलेल्या विषयांच्या स्थानांचा स्वामी असू शकतो. इतरांना दिसणारे तुमचे वागणे लग्न आणि लग्नेशावर उभे आहे.