वृश्चिक राशीतील राहू

आधी बलाचा प्रश्न, कारण बाकी सगळे त्यावरच ठरते. ज्या पद्धतीत राहू वृषभेत उच्चीचा आहे, तिच्यात वृश्चिक त्याची नीच राशी आहे आणि केतू, उलटपक्षी, वृषभेत नीचीचा आहे, म्हणजे दोन्ही छाया ग्रह एकाच वेळी आपल्या दुर्बल राशींत बसतात. दुसऱ्या प्रचलित पद्धतीत, जी राहूला मिथुनेत उच्चीचा मानते, वृश्चिकेला विशेष स्थान नाही, आणि काही ज्योतिषी छाया ग्रहांना कोणत्याही राशीत औपचारिक बळ देत नाहीत. काळजीपूर्वक वाचणारा आपण कोणते मत घेत आहोत ते सांगतो आणि मग राशी स्वामी मंगळाकडे वळतो, जो व्यवहारात जास्त महत्त्वाचा असतो. अनेक आधुनिक लेखक वृश्चिकेच्या स्वामित्वात केतूलाही वाटा देतात.

वृश्चिक ही खोली, गुप्तता, संकट, रूपांतर, संशोधन आणि पृष्ठभागाखालच्या गोष्टींची स्थिर जल राशी आहे. इथला राहू परंपरेत लपलेले जाणून घेण्याची भूक म्हणून वाचला जातो: तपास, मानसशास्त्र, गूढविद्या, विमा आणि वारसा यांसारखे न दिसणारे अर्थव्यवहार, आणि दबावाखाली धीर मागणारे काम. कठीण बाजू म्हणजे संशय, भावनिक टोके, आणि तीव्रतेसाठीच तीव्रतेचे आकर्षण. नक्षत्रे सूर बदलतात: गुरूच्या विशाखेचा शेवटचा चरण ध्येय नजरेत ठेवतो; शनीचे अनुराधा तीव्रतेला निष्ठा आणि संघटनाकडे वळवते; बुधाचे ज्येष्ठा तीक्ष्ण बुद्धी आणि ज्येष्ठत्वाची किंवा संरक्षणाची जबाबदारी जोडते.

दुसऱ्या टोकाला वृषभेतील केतू आराम, मालमत्ता आणि स्थिर सुखांशी अशी सहज ओळख म्हणून वाचला जातो जी उदासीनतेपर्यंत जाऊ शकते. हा अक्ष सुरक्षित आणि मालकीच्या गोष्टींकडून खोल आणि सामायिक गोष्टींकडे जाण्याचा म्हणून सांगितला जातो.

ज्या पद्धतींमध्ये हा शब्द आहे त्यांतही नीचीचा छाया ग्रह म्हणजे कष्टांची शिक्षा नाही, आणि वृश्चिकेतील राहू आरोग्य, अपघात, वारसा किंवा नात्यांबद्दल काहीही भाकीत करत नाही. नीचत्व म्हणजे ग्रह राशीच्या स्वभावाविरुद्ध काम करतो, आणि शास्त्रीय ग्रंथ हेही मानतात की राशी स्वामी आणि इतर घटक ते रद्द किंवा बदलू शकतात. हे वाचन संपूर्ण गटाचे सामायिक आहे, आणि एका व्यक्तीसाठी ते शिक्क्यापेक्षा स्थान, मंगळ आणि दशा यांवर कितीतरी जास्त अवलंबून असते.